Υπάρχουν στιγμές που μένουν χαραγμένες όχι επειδή φώναξαν, αλλά επειδή ψιθύρισαν κάτι αληθινό.
Μια τέτοια στιγμή για το Κουκλοθέατρο Άριμα ήταν ο Ιανουάριος του 2016, όταν είχαμε την τιμή να φιλοξενήσουμε τον Jordi Bertran με την υπέροχη παράσταση «Antología».
Το θυμάμαι σαν μια μικρή, φωτεινή γιορτή. Οι κούκλες του Bertran, λεπτές σαν ανάσα και δυνατές σαν μνήμη, γέμισαν τη σκηνή μας και άφησαν το κοινό να αιωρείται για λίγο έξω από τον χρόνο. Ήταν από εκείνες τις παραστάσεις που δεν χρειάζονται εξηγήσεις· απλώς τις βλέπεις, τις νιώθεις και μετά σε ακολουθούν μέρες ολόκληρες.
Εκείνο το βράδυ ένιωσα πόσο σημαντικές είναι οι συναντήσεις: όταν ένας καλλιτέχνης ταξιδεύει χιλιόμετρα για να συναντήσει τη δική σου σκηνή, φέρνει μαζί του όχι μόνο την τέχνη του, αλλά και τη γενναιοδωρία του κόσμου του.
Και μέσα από αυτές τις συναντήσεις, το Άριμα μεγάλωσε λίγο ακόμα. Άνοιξε πόρτες, άκουσε άλλους ρυθμούς, κουβάλησε μέσα του ιδέες και λεπτές κινήσεις που ακόμη σήμερα φωτίζουν τη δουλειά μας.
Η «Antología» δεν ήταν απλώς μια φιλοξενία. Ήταν μια απόδειξη ότι η τέχνη της κούκλας ενώνει ανθρώπους, χώρες και ματιές.
Και ήταν τιμή μας που ο Jordi Bertran πέρασε από το σπίτι μας, αφήνοντας εκείνη την αδιόρατη, μα αποφασιστική σπίθα που αφήνουν πάντα οι αληθινοί μάστορες.
Κάποιες στιγμές αξίζει να τις κρατάμε ζωντανές.
Αυτή είναι μία από αυτές.